در آغاز

ما همگان

دلقکان این جهانیم

گاه می گرییم

و

گاه می خندیم

...

به پایان

این جهانست که می خندد

گیرم که

به درد .

آىت الله طالقانی

مرحوم سید محمود طالقانی یکی از بزرگترین شخصیتهای انقلاب ۵۷ بود . تمامی اقشار ملت به این مرد روحانی که به معنی واقعی کلمه "روحانی" بود علاقه داشتند .تا سالها عکس کوچکش بر روی دیوار اتاقم قرار داشت و همیشه به نسبت سببی دوری که با او داشتیم افتخار میکردم و صبح ۱۹ شهریور ۵۸ که خبر مرگش از رادیو پخش شد با تمام وجودم گریه کردم . طالقانی مصداق بارز "رفقا بینهم" بود و از آن مهمتر اینکه هیچوقت "اشدا مع الکفار" را بر نتابید . با تمامی افراد با هر دیدگاهی پدرانه برخورد میکرد و به همین مناسبت بود که اورا "پدر" مینامیدند.در گیرودار اختلافات بین کاشانی و دکتر محمد مصدق  به جانبداری از نخست وزیر ملی برخواست و در تمامی عمر سیاسی خود مصدقی باقی ماند و از بنیانگذاران نهضت آزادی بشمار می آمد . احترامی که او برای کسوت روحانی بدست آورد هیچ کس نیاورد . شاید اگر او عمر بیشتری از خدای خود میگرفت فصلی خونین از تاریخ این مملکت هرگز نوشته نمیشد .

 .

این همان عکسیست که سالها بر رو دیوار اتاقم بود  و امروز اتفاقی در گوگل پیدا کردم.

پرسپولیس

الان انیمیشن "پرسپولیس" رو دیدم. "ساتراپی" در بیان بیدادی که بر نسل سوخته ما رفته ذره ای غلو نکرده . مایی که جوانی ناکرده به میانسالی پرتاب شدیم ذره ذره ی دردی که بر "مرجان" رفته رو با ذره ذره وجودمون تجربه کردیم . برعکس گفته های تبلیغاتیی که از رسانه های ایران بر علیه این اثر پخش شده در این فیلم نه به ایران و نه به ایرانی کوچکترین توهینی نشده . این فیلم بیان واقعیاتیه که در دهه ۶۰ در این کشور روی داده و حالا هم به نوعی دیگه در حال روی دادنه. اما دو نکته هست که "ساتراپی" با تردستی از کنار اونا فرار کرده اول کتمان نقش روحانیت در بروز انقلابه و دوم بزرگنمایی نقش مارکسیست ها در این رویداد بزرگ. "ساتراپی" با قلب تاریخ حرکت جدایی طلبانه "حزب دموکرات آذربایجان "رو  حرکتی برای آزادی ایران میدونه و از قول "فریدون" این توطئه شوم استالینی رو حرکتی برای آزادی مرحله به مرحله استانهای کشور میدونه. شک ندارم که ساتراپی با گرایشهای مارکسیستی اقوامش همدردی میکرده و این حق اونه که از دیدگاه مورد علاقه اش حمایت کنه اما حق نداره با جعل تاریخ  اقدام خیانت بار حزب توده (که شاخه اصلی جنبش چپ در ایران بوده) در حمایت از تجزیه طلبان حزب دموکرات رو موجه جلوه بده. جدا از این دو مورد , تقریبن تمامی رویداد های نشان داده شده در فیلم واقعیتی غیر قابل انکاره که تمام کسانی که در اون سالهای سیاه زندگی کردندبه حقیقت اون شهادت میدن.

دیدن این فیلم منو به سالهایی برد که بهترین دوستانم به ناگهان در چند جبهه مختلف و رودر روی همدیگه قرار گرفتند  و مرگی که از راه رسید و بهترین گلهای این مملکت رو به تاراج برد .چه سخته دیدن جای خالی اونا , چه اونایی که مردند و چه اونایی که در گوشه گوشه این جهان پهناور حسرت دیدن سرزمین مادری رو به دل دارند . جای همشون  خالیه